Onlar sendikalı, e ben de Harranlıyım

Türk sinemasının o unutulmaz sahnesi... Hem kahkaha attıran hem de boğazımızı düğümleyen o efsane diyalog!

Diğer işçilere 300 lira, Feyzo'ya 100 lira...

Feyzo: Hepsi Bu kadar mı Kurban?
Maaş Dağıtan Adam: Evet...
Feyzo: Benimki niye ötekilerden eskik?
Maaş Dağıtan Adam: Onlar sendikalı!
Feyzo: Ben de Harranlıyam!
Maaş Dağıtan Adam: Git ulan işine..!

İlk bakışta Feyzo’nun o tertemiz saflığına, sendikalı olmayı bir memleket, bir köken zannetmesine gülüyoruz. Ancak bu kısacık sahne, Türk sinema tarihinin en zeki ve en sert toplumsal eleştirilerinden birini barındırıyor.

Peki bu sahnenin alt metninde ne var?
Bu sahne sadece bir güldürü unsuru değil; köyden kente göçün getirdiği büyük kültürel ve ekonomik şokun ta kendisidir. İhsan Yüce'nin muazzam kalemi, emeği sömürülen, sınıf bilincinden ve işçi haklarından bihaber olan örgütsüz Anadolu insanının vahşi sistem karşısındaki çaresizliğini yüzümüze vurur. Feyzo, emeğinin karşılığını ararken kavramların yabancılığı içinde kaybolur. Aynı inşaatta, aynı teri döken işçiler arasındaki uçurum; örgütlü emeğin (sendika) gücünü ve örgütsüzlüğün sömürüsünü saniyeler içinde özetler.

Bize kahkaha atarken aslında ne kadar derin toplumsal yaralarımız olduğunu gösteren Kemal Sunal'ı, senarist İhsan Yüce'yi ve yönetmen Atıf Yılmaz'ı sevgi ve özlemle anıyoruz...

Peki sizin Kemal Sunal filmlerindeki favori repliğiniz hangisi? Yorumlarda buluşalım!